تبلیغات
بندپی غربی روستای فیروزآباد

بندپی غربی روستای فیروزآباد
 
نظر سنجی
شما کدام قسمت را می پسندید










      ته دولت ویهاری خور بییره بالا                    چنان که دریو صدف بییره مولا
     دندون صدف، دیم سرخ گل، گوش دلارا         ته پشت و پناه بزرگوار خدا با

     امیر گنه که یا رب خزان مریزا                  پری و چه ره بند بکرده آدمی زا
    ای جان خدا چاره بکن مه درد را              ته عشق درد پر بکوشته آدمی زا

- قلندر صفت دوسّمه شه تن ره پوس      مجمه در بدر گمه حق الله دوس
475- اگر که منه حال ره بدونه مه دوس       دو باله منه سرین دواج مه دوس
چون قلندر به تن خود پوستین بسته ام، در بدر قدم می گذارم و می گویم حقّ، خدا دوست.
اگر یار من حال مرا بداند، که دو بازویم بالش من است و پوستینم روانداز من.
476- پرسش کنی دیروزنّار و ناقوس        بهتر که گروه خرقه پوش سالوس
477- مره میسر گر بئوو دوست پابوس     آن بهتره که دارم گنج قیانوس
می پرسی از دیر و صلیبو ناقوس کلیسا؟ آن بهتر است از گروه خرقه پوشی که ریا کار باشند.
اگر پایبوسی یارم برایم میسر باشد، آن بهتر است از این که گنج دقیانوس داشته باشم.
478- مه تک دکته شو ئن شاءالله دئیره وارش      تاریک بئوو هیچی ره نو نوینه مه چش
479- من چنگ مایی بورم دوست متکّا پشت       دوست گله دیم ره هادیم دوتا خش
به زبانم افتاد که ان شاءالله شب باران ببارد، تاریک بشود و چشمم چیزی را نبیند.
من چهار دست و پا به پیش متکای (بالین) یارم می روم، به روی گل یار دو بوسه بدهم.
480- امیر گنه مه سوته دل جفا کش        کان غم، کان الم، مکان آتش
481- ته مهرورزی وسّه منه دل تش          ته غم که شو و روز دارمه نالش
امیر می گوید دل سوخته ی جفاکشیده من، کان غم و کان الم و مکان آتش است.
به خاطر مهرورزی تو آتش در دلم است، به خاطر غم توست که شب و روز می نالم.
482- سودیمه چلادیمه چل دیمه آتش         سوزن دیمه که هر دم هوکش هوکش
483- دی تو بئو معنی این چاروش             سوی چله یا نفط چلاء یا تش
روشنی می دیدم، چراغ نفتی یا چرخ یا اجاق آتش، سو سوزنی میدیدم که هر دم دم بالا می کشید.
اکنون تو بگو معنی این چهار مورد را، روشنایی چرخ بود و یا چراغ نفتی یا آتش اجاق.
484- چلا غالیه گر بینش داری هارش         سوزن زبانه هر دم سر هوکش هوکش
485- چل ذات حق که تو دارنی پرسش       خون نفطه که این هر سه چهار کنه وش
منظور از چلا زلفان یار است اگر بینش داری ببین، آن سوزن زبان است که هر دم بیرون می آید.
چرخ ذات خداوندی است که تو پرسش آن را داری، آن خون، نفت است که این هر سه چهارتا را نیرو می بخشد.
486- کی گتبو که ورف سر کلن آتش وش      دراینه زنگی و دینه آتش خوش
487- من حیران ته چیرمه بالا سوره وش        نا ورف بونه او، نا که میرنه آتش
چه کسی می گفت که بر روی برف ، آتش شعله می ریزد، زنگی بیرون می آید و آتش را می بوسد.
من حیران روی توام، ای کسی که سر و بالا هستی، نه برف آب می شود، نه آنکه آتش خاموش می شود.
488- دل سنگ مونه او چیه دارنه مه چش         دل اوئه منی چشه ور نمیرنه آتش
489- اینه عجایب مه بالا سوره وش                 اوره سنگ ور ایته سنگ دارنه آتش
دل من سنگ است، برای چه چشمم اشک آلود است، دل من آبدار است چرا آتش در کنارش نمی میرد.
ای سرو بالای من، این ها از عجایب است، آب را سنگ در خود دارد و آتش هم در درون سنگ است.
490- حیاته تنه نوم و نباته ته خوش         ویهار تنی دیم و پییزه ته کش
491- ته دیم نقره پاک و طلای بیغش       ماهی مه ته دوم دکتمه کنارکش
نام تو دلیل حیات است و بوسه ات چون نبات، رویت چون بهار و آغوشت چون پاییز است.
روی تو نقره پاک و طلای بی غش است، چون ماهی در دام تو افتادم مرا کنار بکش.
492- من بمرده روز تخته ره شه سری کش      شه معجه مه کفن سر تا به پی کش
493- دگاردن کفن لاره هادی دوتا خوش        گر ورن بدوزخ بلکه ننمائه آتش
در روز مرگ من تابوت را به خانه ات ببر، چادر خودت را روی کفن من از سر تا بپا بگذار.
اگر لای کفن را برگردانی و دو بوسه به من بدهی، اگر مرا به دوزخ ببرند شاید آتش به من اثر نکند.
494- ای دکته ته شین مه پیچارش           ای دکته مه دل ره زار نالش
495- اسلی که منه چش کلنه سون وارش      تو شونی کی ره کنی منی سفارش
باز به خاطر رفتن تو در دلم پیچ و تاب افتاد، باز در دلم زاری و نالش افتاد.
اشک مانند باران از چشم هایم می ریزد، اکنون که می روی سفارش مرا به چه کسی می کنی؟
496- چیوا بمردوام شویی وصال بته کش       چیوا ندیوام روز فراغ ره شه چش
497- دو وارنگ ره ته هرکه دییره مالش        عمر ره دراز کنه دوس لب دوتا خوش
چه می شد اگر در شب وصال در آغوش تو می مردم، چه می شد اگر روز جدایی را با چشم خود نمی دیدم.
دو پستان تو را هرکس مالش بدهد با دو بوسه از لب یار عمرش را دراز می کند.
498- ته جا اربشیر و هیر بئو سوره وش        درایمه به شیر و هیرو گیر ماکش
499- اگر گل گله آتش بئو ته لوی خوش     درایمه به آتش دیمه آتش خوش
ای سرو بالا، اگر جایگاه تو در کنار شیران باشد، به کنار شیران در می آیم و تو را در آغوش می گیرم.
اگر به جای بوسه از لبهایت گل آتش بریزد، در آتش می افتم و به آن بوسه می دهم.

500- ادی تو دکت می دل ره آتش وش          چطور که کفه سوته چچی ره آتش
501- دوس مه مردن نبو تره خوش               منه دو چش او سنگستان بوی لش
باز تو بسان آتش در دلم افتادی، آنگونه که در هیزم نیم سوخته آتش می افتد.
ای یار اگر مردن من تو را خوشایند نیست، پس ببین از آب دو چشمانم زمین سنگستان، لجنزار شده است.
502- امرو به صباح دیمه یکی پریوش                وازن دست هاییت زوئه منی دله تش
503- گتمه مسّ چش، مه سرخ طلای بی غش      ماهیمه، تنه دوم دکتمه، کنارکش
امروز در صبحدم پریوشی را دیدم، بادبزن به دست گرفته بود (و با این حال) آتش بدلم می زد.
گفتم ای مست چشم، ای طلای سرخ بی غش من، چون ماهی در دام تو افتادم، مرا بکش کنار.
504- بدیمه امروز تازه نرگس پیان چش           خال ره سپند آسا دینه به آتش
505- حوری روش کوکی مجش مه پریوش       زیتر برون کش که دکتمه آتش
امروز (آن دارای) چشم های چون نرگس تازه را دیدم، خال خود را مانند دانه های اسپند به آتش می داد.
ای حوری روش و پری وش من، که (در راه رفتن مانند) کبک هستی، در آتش افتادم زودتر مرا بیرون بکش.
506- من بمردمه روزلاش ره منی صحرا کش      انگس دکنی مه زبون ره به کفاکش
507- ذرّه ذرّه تو گوشت ره منی طفاکش           نکنی سرزنش بیمه تنه جفاکش
در روز مرگم نعش مرا به صحرا ببر، انگشت بیانداز و زبان مرا از قفا بیرون بیاور.
ذره رذه گوشت تن مرا کباب کن، ولی مرا سرزنش نکن، چون جفاکش تو بوده ام.
508- دوس عاصیه گویه بنده پر گالش          اندی که ولودیمه نبونه خامش
509- دوس علی یه دگرد خدا ره هارش        مه عمره دراز کنه دوس دو تا خوش
یار من گاو ناآرام است و من چوپان (پره) هستم، آنقدر به آن علوفه می دهم، باز آرام نمی گیرد.
دوست علی (ع) هستی برگرد خدا را ببین، دو بوسه ی یار، عمر مرا دراز می کند.
510- ازیرمه تنی یاسّه رنجور و بیهوش         بلا چش بگرده ا ایشمه ته بناگوش
511- پوستین ثمور عاجه گردن هنی دوش    چرنمّه ثمور زنده نوونه ته دوش
در آرزوی تو رنجور و بیهوش هستم، اگر چشم بلای تو برگردد (تا) بناگوش ترا نگاه کنم.
پوستین سمور را بر روی دوش و گردن عاج گون خود می گذاری، نمی دانم چرا سمور بر روی دوش تو زنده نمی شود.
512- امیر گنه تا محشر برآوری جوش        این عرض و سما، مه در دره گوش کنّه گوش
513- حوریون مره شربت لودئن نوش         آن محال تنه نازره کشمه شه دوش
امیر می گوید: تا روز محشر برپا شود، این زمین و آسمان درد مرا می شنود و می شنود.
حوریان به من شربت لب شیرین می دهند، در آن زمان من ناز تو را بدوش خود می کشم.
514- بدیمه تنه چیره بورده مه هوش        دو مشکین کمن ره دکردی بناگوش
515- آتش وصال مه هرگه هاکنی جوش     گذر کمّه آن تش که کرده بو سیاووش
دیدم که چهره تو هوش مرا ربود، در کمند مشکین (گیسوی) خود را در بناگوش افشاندی.
هرگاه که آتش وصال مرا بنا کنی، چون سیاوش از آن آتش گذر خواهم کرد.
516- آن پر که مره حلقه دکرده با گوش        نهلنه تنه عشق به من بوو فراموش
517- گردینه مره تاج و تخت شاه کاوس        هر هفته هفت بار کمّه شه جان ره پابوس
آن پدری که چون غلام حلقه در گوشهایم کرده است، نمی گذارد که عشق تو فراموشم شود.
اگر تاج و تخت کاوس شاه را به من بدهد، باز هر هفته هفت بار جان خود را پابوس می کنم.
518- گاهی مسته گه بیهوش گاهی منه هوش       هر دم توبۀ حق به دل مه کنّه جوش
519- هلی و پشمالی دشندی بنا گوش               ته نخجیرمه شه کمن در اورمه دوش
گاهی مست، گاهی مدهوش و گاهی برای من هوشیاری، هر دم توبه ی خدا در دل من می جوشد.
هلو و پشمالو را در بناگوش خود افشاندی، من شکار تو هستم، کمند خود را به شانه ام بینداز.
520- مطلوب ونه که سخن ره هاکنی گوش         تا قصهء مجنون نبوئه فراموش
521- هر کسی که مطلوب دس زهر هاکنی نوش      سون آب طهوره ونه زنه هزار جوش
یار می باید که سخن را گوش کند، تا داستان مجنون هیچگاه فراموش نشود.
هر کس که از دست یار زهر بنوشد، مانند شراب پاک آن زهر او را هزار جوش می آورد.
522- امروز دلبری آواز بیامو مه گوش          بی بنگ و شراب در دم بویمه بیهوش
523- ته شربت لوره هرکه هاکنی نوش        مجه خضر آسا مرگ بووئه فراموش
امروز آواز دلبرم به گوشم آمد، بدون بنگ و شراب در دم بیهوش شدم.
شربت لب تو را هرکس بنوشد، مانند خضر براه می افتد و مرگ فراموشش می شود.
524- اون مجال که تنه غم بیه مه هم آغوش         مه ناله به عرش شیه ملا یکی گوش
525- روا نارمه ته غم ره کس هاکنی گوش           ته بار غم سی من بوکشمه شه دوش
آن زمان که غم تو هم آغوش من شده است، ناله ام در عرش به گوش ملایک می رسید.
روا ندارم که غم تورا کس دیگری گوش کند، اگر بار غم توسی من هم بشود من آن را بدوش می کشم.
526- نماشتر سرو ویشه بویئه روشن          امیر و گوهر بوردنه گو بدوشن
527- شیر ره بورن بازار سر بروشن            زربفت هییرن گوهری تن دپوشن
هنگام غروب بیشه روشن شد، امیر و گوهر رفتند که گاو بدوشند.
شیر را ببرند سر بازار بفروشند، پارچه زربفت بگیرند و بر تن گوهر بپوشند.
528- نماشتر سز بیشه بویئه خاموش         مسّ بلبل ناله نما منه گوش
529- نامرد فلک حلقه دکرده مه گوش       ونه بمردن بوردن چهار کس دوش[34]
در شامگاه بیشه تاریک و خاموش شد، دیگر ناله بلبل مست به گوشم نیامد.
فلک نامرد در گوشم حلقه ی غلامی کرد، می باید مرد و بر دوش چهار کس با تابوت رفت.
530- چلو خوشه که هر دم بواره وارش        وسّا خوشه که هر دم دووئه گالش
531- آمل خوشه که خووسرین و بالش[36]     شونّی خوشه واش مسه چشمون هارش
در چلو خوشست که هردم باران ببارد، در وسّا خوشست که هر دم چوپان رفت و آمد کند.
در آمل رختخواب و بالش و خواب خوش است، خوشه واش می روی به مست چشمان نگاه کن.
532-  من که بمنّه مره بورین سرکش         یزدی چادری لارمه مه سرتا پی کش
533- مه چادری لا ره هده دوتا خوش         بلکه دورزخی بوئم نسوزم آتش
من که مردم برای من سرکش ببر، چادر یزدی را به سر تا پای من بکشید.
از لای چادر مرا دوتا بوسه بده، بلکه جهنمی باشم و در آتش نسوزم.
534- بساته تره اون طور که وسّه صانع      هاکرده بته تن همه چیز ره جامع
535- امیر گنه هرکس که بوئه قانع          اسباب دنی وره نبونه مانع
خدا آنطور که می خواست تورا ساخت، در تن تو همه چیز (همه خوبی ها) را جمع کرد.
امیر می گوید هرکس که قانع باشد، (دیگر) اسباب دنیا مانع خوشبختی او نمی شود.
536- امیر گنه ای دون زبون طامع         جز نوم خدا نشونه گوش سامع
537- هرکو به صفات حق بئییه قانع        نور حق ونه دل ره هکرده لامع
امیر می گوید ای دون زبون طمع کار، بجز نام خداوند (چیز دیگری) بگوش شنونده نمی رود.
هرکس که به صفات حق قانع شد، نور حق دل او را نورانی کرد.
538- امروز گل نوبر ره بدیمه ته باغ        شه مسکین دل سر دچیمه سی داغ
539- من بلبل صفت نالمّه ته گل باغ      ته فرقت جه به دل دارمه سی داغ
امروز گل نوبرانه را در باغ تو دیدم، بر روی دل مسکین خود سی داغ چیدم.
همانند بلبل در باغ تو می نالم، از دوری تو سی داغ به دل دارم.
540- نازنین بته باغ دره دله مه داغ       بشکفته گلی غنچه بچیمه ته باغ
541- اندی تمنا دارمه بووئم تنه داغ      رخصت بئوتی که من بیایم ته باغ
ای نازنین در باغ تو، داغ دل من وجود دارد، از باغ تو غنچه شکفته را چیدم.
آنقدر تمنا دارم که داغ عشق تو بشوم، اجازه ای پیدا بشود که بباغ تو بیایم.
542- زنگل دیمه سیمین بدن نرگس زاغ        بسات ظلمات دله سوسن باغ
543- ترک ره دیمه آتش بزه دامن باغ           خور به عراق بورده ترکستون چاق
سرخرویی سیمین بدن را میدیدم که چشمش کبود بود، گویی تر داخل تاریکی باغ سوسن ساخته بود.
ترکی را میدیدم که آتش بر دامن باغ زد، خورشید در عراق به چاه ترکستان رفت.
544- کی دارمه طما که زاغ بیایی ته باغ       مه سوته دلی سره دچینه سی داغ
545- من ته بلبل مستمه تو غنچه ئه باغ       حیف بلبل مسّ ره خنه بئو زاغ
کی این طمع را دارم که زاغ به باغ تو بیاید، سی داغ به روی دل سوخته ی من بچیند.
بلبل مست توام، تو غنچه ی باغ هستی، حیف است که خانه بلبل مست، سرای زاغ بشود.
546- زنگی و چگان دیمه سیوتی زاغ[37]           برهنه بدن گشت کنن یاسمن باغ
547- خوری سر دکته سیمین دریچۀ طاغ[38]    بلکه هندستون ره دکته بو ترک چاق
کودکان زنگی میدیدم که سیاه تر از زاغ بودند، با بدن برهنه در باغ یاسمن گشت می کردند.
نور سپید به دریچه ی سیاه کنار طاق افتاد، شاید که در هندوستان (سیاه) به چاه ترک افتاده باشد.
548- امیر گنه مه مونگ و خور گوهر صاف        الف قد بته وا مجم مونند کاف
549- هرکس که تنه مهرورزی زنه لاف            وی همزه آساشه سرگردان مجه قاف
امیر می گوید گوهر پاک من مانند آفتاب و ماه من است، با قامت چون الف به خاطر تو چون کاف (خمیده) راه می روم.
هرکس که مهر تو را می ورزد، لاف می زند، او مانند (حرف) همزه، مانند حرف قاف سرگردان است.
550- دوست قد الفه برفه مونند کاف                 گل از خجالت بهشت بوءو خوشه لاف
551- ته بوره خطا بورده وامشک پیان صاف         آهو بخورده مشک ره بریته شه ناف
قامت یار چون الف است، ابرویش مانند کاف است، گل از خجالت، لاف زنی خود را کنار گذاشت.
باد بوی مشک  مانند تو را به ختا برد، آهو آن مشک را خورد و به نافه خودش ریخت.
552- امیر گنه دارمه هوای ته زلف            من مجنون صفت مجمه برای ته زلف
553- اون سرخ گل غنچه سزای ته زلف      بکوشته مره جور و جفای ته زلف
امیر می گوید هوای زلف تورا دارم، مانند مجنون برای زلف تو گام بر می دارم.
آن غنچه سرخ، سزاوار زلف تو است، جور و جفای زلف تو مرا کشته است.
554- تا دکت بمه دل حلقه های ته زلف         جان دارمه یکّی کمه فدای ته زلف
555- دل گیرمه ختن تا به خطای ته زلف       عالم سر به سر نصف بهای ته زلف
تا حلقه های زلف تو بر دلم افتاد، یک جان دارم (که آن را هم) فدای زلف تو می کنم.
از ختن تا به ختا دلگیر زلف تو هستم، تمام دنیا سر به سر نصف بهای زلف تو است.
556- امیر گنه مشکین کمر داره ته زلف           هزار گنج قارون به فدای ته زلف
557- مجنون صفت سودائیمه وای ته زلف        اون جان که خدا دینه فدای ته زلف
امیر می گوید زلف تو کمند مشکین دارد، هزار گنج قارون به فدای زلف تو باد.
مانند مجنون سودایی زلف تو هستم، آن جان که خدا می دهد فدای زلف تو باد.
558- تو شاه خوبانی و من گدای ته زلف         مال و سر و جان هرسه فدای ته زلف
559- دو تازه سوار دیمه صحرای ته زلف        پیاده من بویمه گرد پای ته زلف
تو شاه خوبانی و من گدای زلف تو هستم، مال و سر و جان هرسه فدای زلف تو باد.
دو تازه سوار را در صحرای زلف تو دیدم (کنایه از دو گیسو)، پیاده منم که گرد پای زلف تو شدم.
560- هزار خم به خم چم به چم دارنه ته زلف        اژدر صفت آتش به دم دارنه ته زلف
561- یا سنبل باغ ارم دارنه ته زلف                    القصه هزار پیچ و خم دارنه ته زلف
زلف تو هزار چم و خم دارد، زلف تو مانند اژدها آتش در دهان دارد.
یا آنکه زلف تو سنبل باغ بهشت دارد، القصه زلف تو هزار پیچ و خم دارد.
562- مرغ دل بچین و گلم دارنه ته زلف          سی هاروت به چاه ظلم دارنه ته زلف
563- یا صفحۀ سیمین رقم دارنه ته زلف         یاقوت صفت نسخه قلم دارنه ته زلف
زلف تو در چین و شکن خود مرغ دل دارد، زلف تو مانند هاروت ملکی را در چاه تاریک خود دارد.
یا در روی رخ سیمگون تو، زلفت رقم زده شده است، زلف تو نسخه قلم چون یاقوت دارد.
564- امیر گنه که حلقه دال ته زلف               یا حلقه سیم زر نگار ته زلف
565- خوش بوئه، مگر مشک تتاره ته زلف        می ور موسم لیل و نهار ته زلف
امیر می گوید زلف تو چون حلقه دال است، یا آنکه چون حلقه ی سیمین زرنگار است زلف تو.
خوشبوست، مگر مشک تتار است زلف تو؟ از نگاه من زلف و چهره ی تو مانند شب و روز است.
566- دراز کمن سام سواره ته زلف          زنجیر عدالت بقراره ته زلف[39]
567- پله و چینه بسون ماره ته زلف        هرمو که خراج قندهاره ته زلف
زلف تو مانند کمند دراز سام سوار است، زلف تو چون زنجیر عدالت برقرار است.
پله پله مانند مار است زلف تو، هر تار موی زلفت و خراج قندهار است.
568- به سیاهی مونند شب تاره ته زلف        روشنی مگر اوی زلال ته زلف
569- شیرینی یک قند خرواره ته زلف         گر غمگین بووئم مه غمگساره ته زلف
زلف تو در سیاهی مانند شب تار است، زلف تو در روشنی مانند آب زلال است.
زلف تو در شیرینی همانند یک خروار قند است، اگر غمگین بشوم زلف تو غمگسار من است.
570- هر مو قیمت قارون ماله ته زلف         نظر کرده مه شاه جبار ته زلف
571- وینه بخرینم گرون بهائه ته زلف        عاشق مردمون ره غم فزائه ته زلف
هر تار موی زلف تو بهای گنج قارون است، زلف تو نظر کرده ی شاه جبار من است.
می خواهم زلف تورا بخرم، بهایش گران است، زلف تو غم افزای مردمان عاشق پیشه است.
572- اول گمه با قادر افسونه عشق           بساته گل آدم بهونه عشق
573- فکرو فهم و ادراک فرزانه عشق        بساته عنصر خاک ره نشونه عشق
اول می گویم که قادر افسانه ی عشق، گل آدم را همراه با بهانه عشق ساخته است.
فکر و فهم و ادراک فرزانه ی عشق، عنصر خاک را به نشانه ی عشق تو ساخته است.
574- ده عقل موالید سرگونه عشق                 شعله زنّه آتش به درونه عشق
575- یعقوبمه مه بیت الحزن خونه عشق         تا یوسف به چاه که بیته روونه عشق
ده نوع عقل و زاد و ولد را رازگونه عشق کرد، آتش به اندرون عشق شعله می زند.
مانند یعقوبم و خانه اندوهم خانه عشق است، از زمانی که یوسف در راه رسیدن به عشق در چاه افتاد.
576- امیر گنه من هستمه یگونه عشق         توفیق خدا دارمه نشونه عشق
577- صد سال به دنی دارمه بهونه عشق       کهو دل به خاک شومه خونه عشق
امیر می گوید: من در دنیا ی عشق یگانه هستم، به توفیق خداوند نشانه عشق را در خود دارم.
صد سال است که در دنیا بهانه ی عشق دارم، با دل کبود برای رسیدن به خانه عشق به گور می روم.
578- امیر گنه دارمه هوای ته عشق         دل دارمه هزار داغ به سودای ته عشق
579- هدامه شه جان ره به بهای ته عشق    کار کُمّه به جان و دل رضای ته عشق
امیر می گوید: در سر هوای عشق تو را دارم، دلی دارم که هزار داغ در سودای عشق تو دارد.
جان خود را به بهای عشق تو دادم، با جان و دل در رضای عشق تو کار می کنم.
580- ونوشه ره گمه چیه ته دامن چاک         نوروز بشیو نظر دارنی همیشه به خاک
581- تو پنجروزه عمر دارنی تره چیه باک      هرکس این دنی کمتر بزیسته هسته وی پاک
به بنفشه می گویم چپاک دامن تو به خاطر چیست، نوروز به پایان رسید و تو همیشه به خاک نظر داری.
تو پنج روز عمر داری، باکت از چیست؟ هرکس کمتر در این دنیا زندگی کرد پاکتر است.
582- چمن به چمن گل به گل حال به حالک         گره به گره بند به بند مال به مالک
583- قمر به قمر رخ به رخ آل به آلک                  خطا به خطا خم به خم دال به دالک
چمن (زلف) و گل (رو) و حال (عاشق) به چمن و گل و حال (معشوق)، گره (ابرو)و بند (زلف) و مال عاشق به گره بند و مال معشوق.
روی ماه و رخ و لب سرخ (عاشق) به روی ماه رخ لب سرخ معشوق، خط و خم و دال (زلف عاشق) به خط و خم و دال (زلف معشوق).
584- گردن به گردن و کش به کش و بال به بالک           صدف به صدف، درّبه درّو لال به لالک
585- فزون به فزون مه به مه و سال به سالک                امیر به جفا دم به دم و حال به حالک
گردن و آغوش و بازوی (عاشق) به گردن و آغوش و بازوی (معشوق)، صدف در (دندان) و لعل (لب عاشق) به صدف در و لعل معشوق.
فزون به فزون از ماهی به ماه دیگر و از سالی تا سال دیگر، امیر در رنج است و هر دم از حالی به حالی دیگر است.
586- گتمه بورزیم مهر تو گوهر پاک            گتی ته سون پر زنن شه سینه ره چاک
587- گتمه تش نزن دل ره بسون خاشاک      گتی که طلا تش نخوری نوو پاک
گفتم که مهر تو گوهر پاک را بورزم، گفتی مانند تو زیادند که سینه ی خود را چاک می زنند.
گفتم دل مرا مانند خاشاک آتش نزن، گفتی اگر طلا آتش نخورد پاک نمی شود.
588- امیر گنه مه دل ره بایته ته واک        بیته دل تنه واک بور بشه خاک
589- اندی تمنا دارمه درگاه لولاک           ته چیره هرگز نشنّه آبرو به خاک
امیر می گوید: دل مرا هوای تو گرفته است، دل هوای تو را گرفته است که با خود به گور ببرد.
آنقدر تمنا از درگاه خداوند دارم، که روی تو هرگز آبروی تو را به خاک نریزد.
590- کافور بزومه تن ره که اون کنه پاک                چادر دکشی سر ره مه سینه بو چاک
591- مره چویی اسب و نن ورن جانب خاک[40]     آن محل تنه عشق بمه جان نوو پاک
نعش مرا کافور زدند که مرا پاک می کند، چادر به سر من کشیدند سینه چاک شد.
مرا به تابوت می بندند و به جانب خاک می برند، (حتی) در آن زمان عشق تو از جان من کنار نمی رود.
592- گذر بکردمه ماه بکلارویی چاک           شه هر دو ور زلف ره درآوره پاک
593- فردا عرصات ایزد تنه هاکنّه پاک         هر که شرمسار سوال جه دارنه باک[41]
ای ماه من به رودخانه کلارود گذر کردی، هردو زلف خود را بطور کامل در آوری.
در روز محشر خداوند تن تو را پاک می کند، هرکه شرمسار است از پرسش باک دارد.
594- اون خاک که خدا او کرده آدمی خاک         مه گل ره خمیر هاکرده ته غم و واک
595- سیل دو چش مه اندی بیورده خاشاک        که خار مژده دو سّه مه دیده ی چاک
آن خاک که خدا گل آدم را با آن می سرشت، گل مرا با هوای غم تو خمیر کرد.
سیل آب دو چشمم آنقدر (با خودش) خاشاک آورد، که خار مژه ام جلوی دیده ام را بست.
596- مه دریوئه دل هرگه که بیه کولاک[42]      ترسمّه یار سرنگون بوو خاک
597- فردا عرصات ایزد شه هاکنه پاک               هر کس شرمساره سوال جه دارنه باک
هرگاه که دریای دلم توفانی شود، می ترسم که یارم (در آن) سرنگون بشود
در روز محشر خدا خودش پاک می کند، هرکس شرمسار است از پرسش باک دارد.
598- اطلس دپوشی دامن و شاکمر تنگ         ته مخمل دیم دارنه سرخ گلی رنگ
599- ته مسکینه زلف اگر بیمومنه چنگ        شو سال و تلا لال و روجا بوئه لنگ[43]
پارچه اطلس پوشیدی، دامن گشاد و کمر تو تنگ است، چهره مخملی تو رنگ گل سرخ دارد.
اگر زلف مشکین تو به چنگ من بیاید،  سال و خروس لال و پای سیاره ی شباهنگ لنگ  شود.
600- کیجا تو خجیری و خجیره ته ونگ       تو کوک مجش کنی هلاله رنگ
601- دوسیّ شه عاج گردن ره زری زنگ       ریکا ته دمال زنّه شه سینه ره سنگ
دختر تو زیبایی و صدای تو زیباست، تو چون کبک راه می روی و به رنگ آلاله هستی.
به گردن چون عاج خود گردنبند طلا بستی، پسر به دنبال تو سنگ به سینه ی خود می زند.
602- ورازنه ته ها متن ره کرو سنگ                  نورازنه ته عقیق لوکنی جنگ
603- گلونه دشنّی عاجه گردن هو کشی تنگ       عاشق ممه ته، زمّه شه سینه ره سنگ
برازنده راه روی تو سنگ های سخت است، برازنده لب چون عقیق تو نیست که جنگ و فحاشی کنی.
گردنبند را به گردن چون عاج خود پهن کردی و محکم کشیدی، من عاشق توام، به سینه ی خود سنگ می زنم.
604- امروز سر راه نیشته بیمه با دل تنگ          بدیمه یکی مسّ چش و دیم گلرنگ
605- دیم رنگ و دهون تنگ و آواز بسی جنگ     کی بوو گل دیم کش بزنم تنگاتنگ
امروز دلتنگ در سر راه نشسته بودم، یک مست چشم با رویی به رنگ گل را دیدم.
چهره اش رنگین و دهانش تنگ و سخنش آهنگین، کی می شود که یار گلروی خود را تنگاتنگ در آغوش بگیرم.
606- گرمه مردنه بهر که هو کشی ونگ         با سیم قلم پرده کنی هزار رنگ
607- هرگه در بیمو صدف میانه تنگ            خین او خورنه دست رو جای شو آهنگ
اگر به هنگام مردنم فریاد بکشی، با قلم سیمین پرده ی هزار رنگ بکشی.
هرگاه صدف از جای تنگ خود بیرون آمد، از دست روجای شباهنگ خونابه می خورد.
608- چنگی کیه شه چنگ ره نو آوره چنگ         از شرم زهره شه سره بزنه هزار چنگ
609- نوازنه هرگه که نو آوره ونگ                      پروین فلک هم به نو آرنه آهنگ
این چنگی کیست زمانی که ساز خود را تازه بدست بگیرد، زهره از شرم، سر خود را هزار چنگ می زند.
می نوازد هرگاه که صدای تازه بر می آید، پروین فلک (یکی از صورت های فلکی) هم آهنگ های تازه می آورد.
610- تا ماه و خور فلک روشن کنن چنگ         رامشگر تنه چنگ ره نو آوره چنگ
611- تا سهیل به کوه یمن آوره رنگ               ته دولت اندی بو که کیهون کنه ونگ
تا ماه و آفتاب آسمان، ساز خود را به صدا در می آورند، رامشگر نیز دوباره ساز تو را به صدا در می آورد.
تا ستاره ی سهیل خود را در کوه یمن نشا می دهد، دولت تو آنقدر بر قرار باشد که دنیا بانگ درآورد.
612- امیر گنه هر روزه جنگ وینه بو جنگ        گرداگرد سلوم و صلوات سی ونگ
613- چطری نترکه مه دل ار سنگ بوو سنگ      مسّه چش، زلال دوسته اینه منه جنگ
امیر می گوید که هر روز باید جنگ باشد و جنگ باشد، در همه جا سلام و صلوات و سی بانگ باشد.
چگونه دل من نترکد حتی اگر سنگ باشد، آن یار چشم مست، اسلحه بسته و به جنگ من می آید.
614- لورنگه دهان تنگه آواز مثل چنگ         با لاسور و چش نرگسّه دیم گلی رنگ
615- قباد کردی دامن فراخ میان تنگ         کی بو که تنه دامن بیورم شه چنگ
با لبهای رنگین و دهان تنگ و آوازی مانند چنگ، با قد چون سرو و چسمان نرکسی و چهره ای به رنگ گل.
کت پوشیدی با دامن فراخ و کمر تنگ، کی می شود که دامن تو را به چنگ بیاورم؟
616- گوهر تو مره تیر بزویی کمان تنگ        من تیر جا ننالم نالمه ته دس بالنگ
617- امیر گنه مه دوس که مره کنه جنگ     دوس جنگ نواجش بو نبو منه ننگ
ای گوهر تو مرا با کمان محکم کشیده تیر زدی، من از تیر تو نمی نالم از بادرنگ (پستان) تو می نالم.
امیر می گوید این دوست که با من جنگ می کند، جنگ دوست، نوازش من است، ننگ من نیست.
618- خوبون به شراب مست و مطربون چنگ       آن طور که رومی به ترکستان، کرده بو جنگ
619- انّه هاکرده تنه عشق بمنه دل تنگ            من عاشق ته کار و کردار مه خوش خنگ
خوبان به شراب مستند و مطربان به چنگ، به آنگونه که رومی به ترکستان جنگ می کرد.
آنقدر عشق تو دل مرا تنگ کرد، ای خوش روش، من عاشق کار و کردار توام.
620- بالا بلن مشکین کمن میون تنگ         دندون دّر ولو عقیقه ته دهون تنگ
621- امیر گنه چنّه زنّی می دل ره چنگ      ناله و نوا هر گه در اینه آهنگ
بالا بلند و گیسوی مشکین چون کمند، ای کمر باریک من، دندان تو چون در و لب تو مانند عقیق و دهانت تنگ.
امیر می گوید: چقدر به دل من چنگ می زنی، هر دم از آن آهنگ ناله و نوا بیرون می آید.
622- زمونه منه دل ره بدا غم چنگ          دارنه آسمون دشمنی با دل تنگ
623- دنی دو رنگ هرگز نئوو یکی رنگ      صرفه نوره کس بزمونه چنگ
زمانه دل مرا بدست غم داده است، آسمان با دل تنگ من دشمنی دارد.
دنیای دو رنگ هرگز یکرنگ نمی شود، کسی از دست زمانه بهره نمی برد.
624- واسرته تنگه دهون دل بیه تنگ                    از دست ته سنگ دل زمّه شه سینه ره سنگ
625- مجیک خدنگ ای شوخ و شنگ برفه آرنگ      ترک، خدنگ به چنگ دارنه مه خین آهنگ
دل من به خاطر دهان تنگ تو تنگ شده است، از دست تو سنگ دل به سینه ی خود سنگ می زنم.
ای شوخ و شنگ با مژه ی چون خدنگ و ابروی کمانی، آن ترک، تیر در دست آهنگ خون مرا دارد.
626- دو رنگه هلا نئیته کار منه رنگ               سمن لنگنه مر عرصه کوم بیه تنگ
627- امیر گنه مه شورنگ و چیر شو آهنگ        تره من بچه نیرنگ بیارم شه چنگ
کار من دو رنگ است، هنوز رنگ نگرفته است، اسب من لنگ است(گویی) عرصه کامرانی بر من تنگ شد.
امیر می گوید: شبرنگ من با چهره ی چون شباهنگ، نمی دانم به چه نیرنگی تورا بچنگ بیاورم.
628- لو رنگ و دهان تنگ و آواز ته چنگ        دیم خور و سال مونگ چیر تی شو آهنگ
629- دوی ره ونّه که کش هایرم تنگاتنگ         شو سال بوو تلا لال بو  ستاره بولنگ
لب رنگین و دهان تنگ و آوازت چون چنگ است، چهره، آفتاب و پیشانی ماه و چشم تو چون شباهنگ است.
می باید یار خود را تنگاتنگ در آغوش بگیرم، و شب، سال شود، خروس لال شود و ستاره زهره از رفتن باز ماند.
630- هرگز نپیسه اویی دله هیچ سنگ          هرگز نیه شو به سو هیچ اسپه رنگ
631- دانای زمان گوهر همینه مه ونگ          ورزمّه گوهر مهر که نوُو مره ننگ
هرگز هیچ سنگی در داخل آب نمی پوسد، هرگز در شب سیاه رنگ سپید دیده نمی شود.
ای دانای زمانه، گوهر، این بانگ من است، مهر تو گوهر را می ورزم که ننگی برایم نیست.
632- مه دوس که سری مجنه کنّه هزار غنگ        چاچی کمون دارنه شه دست میان تنگ
633- هر دل که دیماوی بکنه به آهنگ               صد خار خوره آن دل که کنه ویله ونگ
یار من که با هزار غمزه در خانه قدم بر می دارد، کمان چاچی را محکم در میان دست خود دارد.
هر دلی که بسوی او آهنگ کند، صد خار می خورد آن دل و شیون و فریاد می کند.
634- شو که دکته کمّه من شه ویله ونگ          روز که دکته زمّه شه سینه ره سنگ
635- همینه منه نالش همینه مه ونگ             چی بو، ندابوم دل ره تو ناکس چنگ
شب که شد من سر و صدای خودم را می کنم، روز که شد به سینه خود سنگ می زنم.
ناله من همین است و بانگ من همین، چه می شد اگر دل را به دست تو ناکس نمی دادم؟




[ دوشنبه 3 مهر 1391 ] [ 06:49 ب.ظ ] [ حسن خلیلی زاده حاجی ]
درباره وبلاگ

سلام. به وبلاگ روستا فیروزآباد خوش آمدید. نظر یادتون نره. ایمیل khalili3269@yahoo.com
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب